SummerLabb in Egypte: op bezoek bij de redder van het koraalrif

Talrijke koraalriffen, van grootse afmetingen en kleuren: de westelijke kant van de Rode Zee in Egypte is een favoriete bestemming van duikers. Die koraalriffen zijn echter ook een bron van zorg, want overal ter wereld zijn de riffen aan afbraak onderhevig door opwarming van de zee, overbevissing en menselijk gedrag.

Waarom dit slecht nieuws is? Minder gezonde koraalriffen betekent een dalende vispopulatie en dus een directe gevaar voor de wereldvoedselvoorziening. Gelukkig zijn er mensen die dit leed zich aan trekken en deze afbraak willen tegengaan, zoals Prof. Dr. Mohamed Ismael, toonaangevend wetenschapper van de Suez Canal University. We zochten ‘m op in Egypte.

Ismael is aangesloten bij HEPCA (Hurghada Environmental Protection and Conservation Association), een organisatie die al 25 jaar betrokken is bij het herstellen en verbeteren van ecosystemen. Wat begon als een ideaal van een clubje mensen (zo’n 25) is nu uitgegroeid tot een serieuze organisatie waar ruim 1.600 mensen werken en dag in dag uit nauwkeurig toezien op handhaving en uitbreiding van al die verschillende zaken die leiden tot een betere omgeving!

We ontmoeten Ismael op het strand. Een vrolijke man, opgeleid in Alexandrië en Londen en er van overtuigd dat je klimaatverandering en transitie alleen kunt doen als wetenschappers ook politiek en economisch gaan denken. “Af en toe met een serieuze blik, vaak met een glimlach en vooral enthousiasmerend,” vertelt hij ons. “Dat kan hier in Egypte, want we kunnen laten zien dat we vissers, duikers en de lokale bevolking tevreden maken.”

Doopvontschelp
Ismael neemt ons mee naar een zogenoemde broedkamer-opstelling. Daar staan zo’n twintig blauwe bakken, waarin honderdduizenden doopvontschelpen in een beschermde omgeving worden grootgebracht. Belangrijk werk, want onderzoek heeft uitgewezen dat de doopvontschelp een natuurlijke gezondmaker van het koraalrif is. Naast dat ze een huis zijn voor algen, zijn ze zelf ook voedsel voor krabben en kreeften.

(Tekst gaat verder onder foto)

Vijftig procent van de groot gegroeide doopvontschelpen (clams) wordt teruggezet in zee. De andere vijftig procent wordt aan de lokale vissers gegeven om te kunnen verkopen. Bovendien krijgt elke visser ook een bak met clams die ze moeten begeleiden naar volwassendom, zo betrek je de vissers ook nog eens bij het wetenschappelijke werk.

Aan wetenschapskant kijkt Ismael met zijn studenten en collega-onderzoekers naar de temperatuurontwikkeling van het water, het effect van bijvoeren met bepaalde algensoorten, en meer.

Een inspirerende ontmoeting. Op naar de volgende!